همه چیز تغییر می‌یابد و هیچ چیز حتی برای یک لحظه ثابت نمی‌ماند. اگر تو از این نکته آگاه شوی، میل و اشتیاقِ تا ابد ثابت نگه داشتن امور در تو فروکش می‌کند و آن‌گاه آزاد و رها می‌شوی. ناگهان احساس می‌کنی کاملاً آزاد و رهایی. دیگر هیچ چیز تو را آشفته نمی‌کند. نمی‌تواند که تو را آشفته کند.
تو به این دلیل آشفته می‌شوی که آرزویی در سر داری، اما اوضاع آن‌گونه که تو می‌خواهی پیش نمی‌رود. به گونه‌ای پیش می‌رود که انتظارات تو را برآورده نمی‌سازد. راه خودش را می‌رود و به حرف تو گوش نمی‌کند.
تو هرگز نمی‌دانی چه اتفاقاتی در راه است و این بسیار زیباست. هیجان و شور و حال زندگی است، شگفتی همیشگی زندگی است. اگر زندگی پیش‌بینی‌پذیر می‌بود، مکانیکی می‌شد. زندگی پیش‌بینی‌پذیر نیست. همیشه با شگفتی همراه است و تو هر قدر هشیارتر باشی، با شگفتی بیشتری روبرو می‌شوی. از این رو مردم از هشیار بودن سر باز می‌زنند. دل‌مرده می‌شوند تا در برابر تغییر از خود محافظت کنند!
فقط انسان آگاه و هشیار شهامت لازم برای پذیرش پدیده‌های متغیر را داراست و این یعنی شادمانی. آن‌گاه همه چیز برای تو خوب و نیکو می‌شود و هرگز ناامید و ناکام نمی‌شوی.

زندگی، زمانی آغاز می‌شود که شادمانی وارد وجود تو شود. اما برای ورود شادمانی باید باز و پذیرا باشی. به روی باد و باران و
خورشید و به روی هستی باز باشی. باز و پذیرا بودن، شهامت می‌خواهد، زیرا خطرآفرین است. زندگی کردن، خطرآفرین است
و مردن، بسیار راحت و آسوده. در حقیقت، هیچ جایی راحت‌تر از گور نیست - در گورستان هیچ مشکل و نگرانی وجود ندارد. تو
راحت و آسوده در آنجا می‌آرامی!
‏مردم، عاشق زندگی مرده، عاشق زندگی آرام و راحت هستند، ‏اما به بهای آن، شور و هیجان، ماجراجویی، ذوق و شوق را از کف
می‌دهند. ‏
یادت باشد که نخستین اولویت و مقدم‌ترین چیز برای انسان هوشمند، جست‌وجوی شادمانی است. آن‌گاه که شادمانی را بیابی و مزه‌ی آن را بِچِشی، دوباره متولد می‌شوی. زندگی راستین آغاز می‌شود و پی می‌بری زندگی برای چیست.


برگرفته از کتاب:
اشو؛ پرواز در تنهایی؛ برگردان مجید پزشکی؛ چاپ دوم؛ اصفهان: انتشارات هودین 1385.

بزرگترین معجزه در جهان آن است كه تو هستی، من هستم. بودن، بزرگترین معجزه است و مكاشفه، درهای این معجزه ی بزرگ را به روی تو می گشاید.

زندگی یك معما نیست، یك راز است. می توان پاسخی برای معما یافت، اما راز به گونه ای است كه هرگز نمی توان پاسخی بر آن یافت.

اگر خنده را فلج كنی، گریه را نیز فلج كرده ای. تنها كسی كه می تواند خوب بخندد می تواند خوب گریه بگرید و اگر بتوانی خوب بخندی و خوب گریه كنی، زنده ای!

اشو